Prolog

~ Hannah ~

„Drogi pamiętniku!

Kolejny dzień, kolejne smutki, kolejne słone zły które goszczą na moich policzkach. Są jak deszcz, deszcz który niemiłosiernie kapie z nieba, kapie bo chce namieszać w środowisku ludzkim. A ludzie tylko bezradnie patrzą na jego zimne uczucia. (...) Czasami żałuję decyzji które podjęłam w ciągu mojego 20 letniego życia. Były zloty i upadki. Było dobrze i za razem źle. (...) Ludzie którzy pojawiają się w życiu, są niezniszczalni, nawet jeżeli bardzo byś chciał nie możesz wymazać ich z pamięci. Nie możesz unicestwić wspomnień. Czasami moje serce pyta mój rozum, czy on jeszcze tam jest? Dlaczego pozwalasz się jej mieszać w złe towarzystwo? I najważniejsze, po jaką cholerę pozwala jej cierpieć? (...) Ludzie są i odchodzą. Są i po pewnym czasie znikają. Nie możesz ich dostrzec, nie możesz poczuć ich słodkiego zapachu, nie możesz nic z tym zrobić. Dlaczego to co jest dla mnie tak ważne, już nie jest? Nie. To złe określenie, jest w dalszym ciągu, ale już nie widzę tego co widziałam. Chciałabym zacząć to wszystko od nowa, ba! powinnam to zrobić. Powinnam za wszelką cenę spróbować na nowo stać się człowiekiem. Ale nie mam dla kogo się nim stać. Był, odszedł. Nie ma go już....”

~ Bezimienny ~

„Pamiętniku! Pamiętaj, zawsze przypominaj mi o moich błędach. Nie chcę ich popełnić po raz drugi.
Kiedyś miałem wszystko. Miałem miłość swojego życia, miałem pieniądze, wszystko szło po mojej myśli. Lecz ona. Pojawiła się tak niespodziewanie. Nikt nie wiedział kim jest ta piękna, młoda dama. Jaki jest jej cel. Teraz już wiem, że jej celem byłem Ja. (...) Dałem się jej amorom. Jej puste słowa zdołały opanować całego mnie. Zadużyłem się w niej. Spotykaliśmy się. Na początku byliśmy zwykłymi przyjaciółmi, lecz jeden „niewinny” pocałunek zmienił wszystko. Sprawy poszły za daleko. Nie wiem jak mogłem zrobić To. Zdradziłem swoją dziewczynę, dziewczynę która była dla mnie odzwierciedleniem prawdziwego szczęścia i niezależności. Nie zdawałem sobie sprawy jakie będą ku temu konsekwencje, gdyż nie widziałem ich. Byłem ślepy, zaślepiony niebagatelną urodą niejakiej Amandy. Była piękna, każdy jej gest wydawał się najdoskonalszym jaki można by było sobie wyobrazić. Każdy mi jej zazdrościł, lecz teraz już wiem, że nie miał czego. (...) Pewnego pięknego letniego dnia, jadąc do studia nagraniowego Amanda zachowywała się dziwnie. Jakby chciała czegoś uniknąć, czegoś bardzo się bała. Nie miałem pojęcia, o co jej chodzi. Lecz chwilę potem, zrozumiałem. Przez ponad dwa i pół roku „zabawiała” się za moimi plecami. Hah, zabawiała. Dziwnie brzmi. Może po prostu w najkrótszym skrócie-zdradzała. (...) Nie mogłem jej wybaczyć. Nie mogę zapomnieć tego co mi zrobiła, tego jaki byłem głupi! Tego co straciłem, straciłem wielką miłość na rzecz toksycznego gówna, którego nazwa kiedyś nosiła imię „beztroskiej i doskonałej w każdym calu miłości”. Teraz gdy o tym pomyślę, do mojej głowy napływa miliony niebezpiecznych myśli. Chcę żyć, ale nie chcę żyć z tą chorą świadomością. Muszę coś z tym zrobić, natychmiast! Inaczej zawiodę wszystkich, poczynając od siebie, a kończąc na zwykłych ludziach, którzy kupili moją kapelę...”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

To tyle prologu. Mniemam, że domyślacie się kim jest pan "bezimienny". Mam nadzieję, że was to troszeczkę zainteresowało i będziecie tu zaglądać. Nie robiłam przedstawienia postaci gdyż uznałam, że jest ono zbędne i dacie sobie radę bez niego. W razie jakich kolwiek pytani czy sugesti, proszę piszcie na dole w komentarzach. Jestem ciekawa waszego pierwszego wrażenia. (...) Posty będą pojawiać się najdłużej co tydzień. Będę starać się jak tylko będę mogła, aby to co piszę, was zadowalało. A na to potrzebuję odrobiny czasu. (...) Z góry dziękuję wszystkim którzy pofatygowali się, aby tu zajrzeć. Dziękuję bardzo! Miło by też było, jakbyść zostawili po sobie komentarz-wyznaję zasadę CZYTASZ-KOMENTUJESZ.

Dziękuję i do zobaczenia :*